Her
şehirde bırakıyoruz eskileri, bazen eski koltukları, bazen beyaz
eşyaları, ne bileyim işte miadını doldurmuş eşyaları, onların yokluğu
doluyor da geride bırakılan DOSTLARIN yeri dolmuyor, gelen gideni hep
aratıyor. İnsanın eski neşesi olmuyor sanki eskisi gibi. Rahat olamıyor
insan ne bileyim yada bana mı öyle geliyor. Yaşanmışlıklar geliyor
insanın aklına, doluyor gözler, sonra bir bakmışsın arada yollar ve
onlarsız geçen yıllar...
Sizi bilmem de, ben özlüyorum . İşte bu yüzden her yol ayrımında içim daha da burkuluyor.
Zordur tayinci olmak nereye ait olduğunu bilememek, hasreti,özlemi hep yüreğinde taşımak...